گر مقدّربشود،سلک سلاطین پوِیــــــــــــــــد سالک بی خبرِ خفته به راهـی گاهـــی
قصّه ی یوسف و آن قوم ،چه خوش پندی بود به عزیزی رسد افتاده به چاهی گاهـــی
هستیم سوختی از یک نظر ای اخترِ عشق آتش افروز شود برقِ نگـــــاهی گاهــــی
روشنی بخش از آنم که بسوزم چون شمع رو سپیدی بوَد از بخت سیاهی گاهــی
عجبی نیست،اگر مونسِ یار است رقیـــب بنشیند برگلِ هــــرزه گیاهـــــی گاهــی
چشمِ گریان مرا دیـدی و لبـــــــــــخند زدی دل برقصدببر،از شوقِ گناهـــــی گاهـــی
اشک در چشم،فریبنده ترت می بیـــــــنم دردلِ موج ببین صورتِ ماهــــــی گاهــی
زرد رویی نبودعیب،مرانم از کــــــــــــــــوی جلوه بر قریه دهد،خـــرمن کاهـــی گاهـی
دارم امّید که با گریه دلت نـــــرم کــــــنم بهرِ طوفان زده ،سنگیست پناهــی گاهـی
شعر از:معینی کرمان شاهی
سلام