ترنّــــــــــــــم عشـــــــــــق

  " امشب ای دوست، دلم باز تو را یاد کنـــد.

                                              ای که یادت دلِ افسرده ی ما شاد کنـــــد.   

کی شود تا رخ چون ماه ِتو دیدار کنــــــــم؟

                                             چشمِ دل را به جمالت ،همه بیدار کنـــــم.

سر نَهَم بر قَدَمت،جان بفشانم به رَهَــت

                                              دل دَهَم من به رُخت،آن رخِ چون پاره مَهَت

جام گیرم ز کَفَت،بوسه زنم بر دو لبـَــت

                                             کام یابم ز لبت،آن لبِ چونان رُطَبَـــــت... .

گر چه عمریست،فراقت جگرم سوخته است

                                              شمع یادت به دلم تا ابد افروخته اســـت.

تا به کی چشم به راهم بگذاری شب و روز؟

                                      خود بگو:من چه کنم؟سوخته ام زین تب و سوز

من گر از این همه بیداد زمان داد کشــــم،

                                             داد خواهم،که چنین ناله و فریاد کشـــم.

این زمان تشنه ی انصافِ جهان گسترِتوست.

                                                  این زمین در تبِ بارانِ روان پرورِ توست.

ماهِ پنهانِ من،ای شمس نهان زود بیــــــا.

                                               شاهِ گمنامِ من،ای رمزِ جهان زود بیــــا.

یک شب از دورترین نقطه ی افلاک، بیــــا

                                        ای تو ساکن شده بر عرش ،بر این خاک بیـا.

                                                       این شعر ادامه دارد.  حسین زاده...    

جابر عرب بافرانی به سوی دیارمحبوب بودم.عزیزی که با کمال وارستگی و

سادگی،در دوره ی حیات نیز گویا از این دنیا نبود و هیچ گاه معلّم بودنِ

خویش را فدای نام ونان نکرد و هر گاه به او می گفتم:بیا و از این همه

سابقه ی جبهه و جنگ و این همه خدمت به خلق،نامی و نانی کسب کن،

با لبخند ی آکنده از معرفت پاسخم می داد،که:

" ما آبروی فقر و قناعت نمی بریم      باپادشاه بگوی روزی مقدّر است."

من از کودکی توفیق همسایگی و همراهی با او را داشته ام و از آن همه

عشق به مردم و دلسوزی اش نسبت به زیر دستان و فقرا چیزها می دانم

که شاید دیگران نندانند.

معلّم دلسوزی که عمر خود را ،وقف تعلیم و تربیت،قرآن و اخلاق و خدمت خلق

نمود و تا همین اواخر مرا پند می داد که:هر چه شما کرده و این دانش آموزان

بی پناه و فقیر و آخرین دیدارمان را به یاد می آورم که گفت:قدر معلّمی را بدان

که من آرزویم بازگشت به این کلاس هاست.

افسوس! که اجل این فرصت را از او و ما بازماندگان در شبا نگاه دوّم اردیبهشت

       ۹۲گرفت.                   روحش شاد،یادش گرامی